Ingrediënten en werkzame stoffen van aloë vera

De plant was al bekend bij de bevolking van Egypte en Griekenland; zo beschreef Aristoteles bijvoorbeeld de bijzondere eigenschappen van aloë vera. De gel die uit deze plant wordt gewonnen, wordt al jarenlang gebruikt voor de behandeling van brandwonden, snijwonden en ontstoken littekens. Uit onderzoek in vakbladen over röntgenstraling blijkt dat de plant nuttig is bij huidbeschadiging door röntgenstraling. Daarnaast zorgt de glucoseconcentratie in de gel voor een hoge osmotische druk, die de huid beschermt tegen levende bacteriën. Aloë vera bevat anthrachinonen, chemische stoffen die bekendstaan ​​om hun antivirale, antibacteriële en antikanker-eigenschappen. Er zijn weliswaar 400 soorten aloë vera, maar wereldwijd worden er slechts twee commercieel gebruikt, waaronder *A. barbadensis*. De plant heeft weinig water nodig, kan overleven op zoute gronden en stranden, en is bestand tegen ziekten en insecten. Hij gedijt in zeer warme streken, maar verdraagt ​​geen kou. Aloë vera groeit in Mexico, India, Zuid- en Midden-Amerika, Afrika, Australië, het Caribisch gebied en Iran. Dit artikel geeft een overzicht van de geschiedenis, de chemische samenstelling, het medisch gebruik, de plantmorfologie, de extracten en de teelt van aloë vera.

Het gebruik van de aloë vera-plant als geneesmiddel gaat terug tot 6000 v.Chr. Kleitabletten uit de Sumerische periode (rond 2200 v.Chr.) getuigen van het gebruik van deze plant als medicijn. Op deze tabletten wordt Afrika genoemd als oorsprong van de plant; het is een groenblijvende soort waarvan daar 240 varianten voorkomen. Cleopatra schreef haar schoonheid toe aan het gebruik van aloë vera. Een recept uit 1550 v.Chr. laat zien dat de plant voor uiteenlopende doeleinden werd gebruikt [1]. De plant was bekend in Egypte en Griekenland; zo beschreef Aristoteles de bijzondere eigenschappen ervan. De gel die uit de plant wordt gewonnen, wordt al jarenlang gebruikt voor de behandeling van brandwonden, snijwonden en ontstoken littekens. Daarnaast wordt de plant toegepast in de cosmetica-, medische en drankenindustrie. Het is nuttig voor huid die door röntgenstraling is beschadigd, zoals blijkt uit talrijke onderzoeken in vakbladen over dit onderwerp. Dankzij het hoge gehalte aan water en olie in deze plant helpt hij de huid te beschermen tegen uitdroging, waardoor brandwonden of snijwonden zeer snel genezen.

Aloë wordt beschreven in oude Egyptische papyri en Mesopotamische kleitabletten. Naar verluidt gebruikte Cleopatra aloëcrème in haar schoonheidsritueel [2]. Aloë werd toegepast door Hippocrates en Arabische artsen en werd door Spaanse ontdekkingsreizigers naar het westelijk halfrond gebracht. Volgens de overlevering veroverde Alexander de Grote het eiland Socotra in de Indische Oceaan om de aloëvoorraad veilig te stellen voor de behandeling van zijn soldaten [3]. Aloë is ook populair in zowel de traditionele Chinese geneeskunde als de Ayurveda (India).

Aloë vera: Potentieel actieve chemische bestanddelen

Uit de gel:
1. Polysachariden: glucomannaan en acemannaan
2. Overige: carboxypeptidase, magnesium, zink, calcium, glucose,
cholesterol, salicylzuur, prostaglandine-precursoren (gammalinoleenzuur
[GLA]), vitaminen A, C, E, ligninen, saponinen, planten-
sterolen en aminozuren [3].
Uit de latexlaag van het blad:
3. Antrachinonglycosiden: aloïne, aloë-emodine, barbaloïne

Klasse verbindingen Eigenschappen
Antrachinonen/antronen
Chromonen
Enzymen
Anorganische verbindingen
Diversen, waaronder
organische verbindingen en lipiden
Eiwitten
Sachariden
Vitaminen
Hormonen
Koolhydraten
Aloë-emodine, aloëzuur,
antranol, barbaloïne,
isobarbaloïne, emodine,
ester van kaneelzuur. 8-C-glucosyl-(2'-O-cinnamoyl)-
7-O-methylaloediol A,
8-C-glucosyl-(S)-aloesol,
8-C-glucosyl-7-O-methylaloediol A,
8-C-glucosyl-7-O-methylaloediol,
8-C-glucosyl-noreugenine,
isoaloeresine D, isorabaichromon,
neoalosine A
Alkalische fosfatase,
amylase, bradykinase,
carboxypeptidase, catalase, cyclo-oxygenase,
lipase, oxidase,
fosfo-enolpyruvaatcarboxylase,
superoxidedismutase
Calcium, chloor,
chroom,
koper, ijzer, magnesium,
mangaan, kalium, fosfor,
natrium, zink
Arachidonzuur,
gamma-linoleenzuur, steroïden (campesterol,
cholesterol, bèta-sitosterol),
triglyceriden, triterpenoïde, gibberelline,
lignines, kaliumsorbaat, salicylzuur,
urinezuur
Lectines, lectine-achtige stof
Mannose, glucose, L-rhamnose, aldopentose
Vitamine A, B12, C, E, choline en foliumzuur
Auxines en gibberellines
Salicylzuur, lignine, saponinen,
vitamine A, C en E.
Puur mannan, geacetyleerd mannan,
geacetyleerd glucomannan,
glucogalactomannan, galactaan,
galactogalacturonaan,
arabinogalactaan,
galactoglucoarabinomannan,
pectinestof, xylaan, cellulose
Aloïne en emodine,
alprogeen. Anti-agingeffecten [4]

1 Shelton RM. Aloe vera: its chemical and therapeutic properties. Int J
Dermatol .1991; 30:679-83

2 Haller J. A drug for all seasons: medical and pharmacological history of aloe.
Bull NY Acad Sci .1990; 66.

3 Atherton P. Aloë vera: magie of medicijn? Nurs Stand. 1998; 12:49-52, 54

4 Bensky D, Gamble A, Kaptchuk TJ. Chinese kruidengeneeskunde: materia medica. Seattle, Wash.: Eastland Press, 1993:xxv, 556.

Bron: www.biomedscidirect.com